Hoe spreek ik mijn buren aan?

Hoe spreek ik mijn buren aan?

Heb je last van de buren? Zit je je groen en geel te ergeren? Ga er even heen en spreek ze aan. Makkelijk toch? Nou, eh, nee dus. De meeste mensen vinden dat helemaal niet zo makkelijk. Het roept veel emoties op: boosheid, angst ,onzekerheid. En als iemand jou aanspreekt: hoe ongemakkelijk is dat wel niet? Waarom is de ander nou zo over de rooie? Over dit onderwerp spraken we met vijf huurders van Ons Huis, complexbeheerder Claudia Verreck én met Coen van Riel. Coen weet veel van communicatie en geeft les in de aanpak van overlast. De sleutel om het aanspreken makkelijker te maken ligt, we verklappen het maar alvast, bij je zelf.

Een goede buur……

Maar eerst deelden we een paar positieve ervaringen met buren. Onvergetelijk waren de buren die op woensdagmiddag hun huis openzetten om tv te komen kijken en dan ranja met een koekje erbij gaven. Goud waard was de buurvrouw die bij de bevalling het oudste kind opving. “Je moet zelf ook een beetje investeren”, daar was iedereen het wel mee eens. Al snel komen ook negatieve ervaringen naar boven. “Ik was net verhuisd, was bekaf en toen stond daar opeens een buurvrouw op de stoep met een ontzettende grote mond over mij en mijn honden. Ik was verbijsterd en voelde me overspoeld. Ik zeg nu wel hallo maar kijk haar nooit meer aan.” Een andere huurder geeft aan dat ze eerst probeerde zich niet te ergeren maar uiteindelijk toch wel de stap zette om buren aan te spreken op geluidsoverlast. “Ik zat intussen heel erg in de irritatie. Ik zou willen dat ik het met minder emotie had kunnen brengen.”

Hoe zit het bij jou?

Om er achter te komen hoe het nu werkt, met dat aanspreken van buren gingen we op zelfonderzoek uit. Want, zo gaf Coen van Riel aan, je hebt alleen jezelf in de hand en iedereen is anders. Dus onderzoek hoe het bij jou werkt. Als jouw sterke kant is dat je vriendelijk bent en geen ruzie wil, dan kan het goed zijn dat je het lastig vindt om er wat van te zeggen. Als je dat door hebt, kun je er over nadenken: zal ik het toch maar doen, ondanks dat ik het heel spannend vind? En waar gaat je bloed van koken? Dat heeft alles met jouw normen en waarden te maken. Is voor jou eerlijkheid en zeggen waar het op staat heel belangrijk, dan zal je iemand die eerst de woningbouw gaat bellen, hard veroordelen. Het kan goed zijn dat de ander erg bang is voor conflict, en het niet uit kwade opzet doet. De conclusie is dat iedereen wel wat te leren heeft. “Ik zou graag willen leren om te de-escaleren, dus dat het gesprek niet hoog oploopt maar positief eindigt.” Een andere huurder verzucht: “Ik wil best een luisterend oor zijn en bemiddelen, maar ook daarin mijn eigen grenzen bewaken. Mensen verwachten te veel van mij en gaan eisen.” Je kunt je zelf niet veranderen, maar wel beter leren kennen. En dan is het ook mogelijk om je emoties in de hand te houden en om het anders te doen. Iedereen heeft een andere bril op Stel: iemand was altijd de toffe buurman die tot ‘s avonds laat in de voortuin met een biertje in de hand naar iedereen zwaaide. Die persoon komt in een seniorencomplex te wonen.

Opeens is hij de boeman en wordt met de nek aangekeken. Het tot midden in de nacht op het balkon zitten, wordt gezien als asociaal. Dit patroon herkent één van de huurders: “De jongelui worden alleen maar boos aangekeken en mensen zijn bang voor ze. Ik ben op ze afgestapt, en ben met ze gaan praten. Nu ben ik ‘oma’ voor ze en komen ze koffie drinken. Ik zie ze als mens. En ja, als ze er een potje van maken, dan zeg ik dat ook.” Wat werkt? Zorg dat je neutraal kan aanspreken. Dat gaat makkelijker als je beseft dat de ander niet zo denkt en voelt als jou. En dat gaat ook makkelijker als je niet te lang je frustratie laat oplopen. Het gesprek gaat dan zo dat de ander ook nog de ruimte heeft om wat te zeggen. Het tweede advies is: doe niet stoer en verwijtend. Integendeel: laat weten wat je lastig vindt en waar je last van hebt. “Je kwetsbaarheid is je kracht.” En spreek de ander aan op zijn gedrag, niet op wie hij – volgens jou- is. Veroordeel je de persoon dan zal hij of zij zich altijd gekwetst voelen en in de verdediging gaan. En vind je het echt te spannend, vraag dan steun bij Buurtbemiddeling: ze kunnen je adviseren en steunen om het gesprek aan te gaan.

En Ons Huis dan, doet die niks?

Claudia wil als complexbeheerder nog wel eens de drempel wegnemen. “Ik check dan of de ander bereid is om te praten en als dat zo is, wordt het makkelijker om aan te bellen.” Dat doet Ons Huis niet altijd en overal uiteraard. Wie last heeft van de buren, moet dat toch echt eerst zelf oplossen, en als dat lastig is, Buurtbemiddeling inschakelen. Als last overlast wordt, dan is Ons Huis wél aan zet. Hebben meerdere buren er last van? Is het daarmee objectief vast te stellen? Zo kan een dossier worden opgebouwd. Het heeft niet zoveel zin als één iemand namens de buurt meldt. Dat vraagt soms veel van mensen, iedere keer melden, aantekeningen maken, zonder direct resultaat. Maar ja, rechters -die moeten oordelen over overlast- willen nooit meewerken aan iets wat ook een hetze kan zijn van de buurt tegen iemand. “Het zou niet de eerste keer zijn dat iemand wordt weggepest.” Melden van overlast bij de politie is ook belangrijk. Voor strafbare feiten als bedreigingen en geweld moet je uiteraard altijd naar de politie.

Hoe ouder hoe wijzer?

Als je veel thuis bent, dan zie en hoor je ook meer om je heen. Logisch, en soms ook heel gezellig: meer tijd voor een praatje met de mensen in je directe omgeving. Tegelijkertijd: irritaties lopen ook sneller op. Dat is de reden waarom in veel seniorencomplexen veel ruzies zijn. Het helpt als je snapt dat de ander anders is dan jij, zeker als je de persoon aanspreekt. “En niet de hele dag thuis blijven zitten als het even kan.” De avond gaf veel stof om over na te denken. “Het onderwerp verdient in ieder geval aandacht, ook bij andere huurders.“

Overlast | Ons Huis (onshuisapeldoorn.nl)